Why Obamacare Needs a Dose of South America

Patiently waiting sick people in Mataquintos, Managuay

By Hunter B. Knob

At first glance, you would say there is nothing the United States could learn from a South American banana republic like Managuay.
Income equality in the military dictatorship, according to data collected by the United Nations Development Programme, is comparable to that in Third World countries like Cambodia and Uganda. Education, or the lack of it, leads to an outrageously high number of school dropouts and teen pregnancies. The military junta, headed by general Jamón, in 2010 spent more money on golden shoulder pads for their army uniforms than on infrastructure. I hear you think: that’s just like the US, what’s there to learn?

Not so fast.

Surprisingly, when it comes to health care the Managuay generals have made more decisions in line with the ideas of the Founding Fathers than the current regime in Washington. They’re all about that one principle that the Obama administration seems to deem just a little bit less important than others: freedom.

Take Obamacare’s much-criticised individual mandate. In Managuay’s parliament, proposing a law that requires every citizen to purchase health insurance would mean political suicide. Admittedly, it would mean actual suicide, since the military junta prefers its members of parliament to play cards instead of interfering in the business of government – but still.

Administrative obligations are looked down upon by most Managuayans, be it government officals or factory workers. Naturally, the main reason is the country’s widespread illiteracy – 80% – but there’s also an ideological component. Government shouldn’t do what the people are perfectly capable of doing. Moreover, health care is regarded as something between doctors and patients. The central government chips in and makes sure every important treatment is available to most, but the rest is left to the free market.

On paper, it works out like this: if you’re ill, you go to a doctor.
The doctor cures you, and you pay. Plain and simple. Of course, reality may be different sometimes – you go to a doctor, but he has no time, or you go to a doctor and he won’t cure you before he’s slept with your wife, or he tries to cure you but hits an artery in the process, forcing you to take a horse carriage for an emergency treatment in a hospital three hours away – but that’s reality and you can fix that.

What it boils down to is the fact that Managuayans have the freedom to live and the freedom to suffer horrible pains. In four words: freedom at its purest.
That is the ideological blueprint. Isn’t it ironic that in the so-called land of the free the administration holds a completely different ideology?

Let’s now wait and see how many Supreme Court justices have been on vacation to Managuay – or still need to go.

Deel elite Managuay komt om bij crash


BUENOS AIRES – Bij een ongeluk met een Managuayaans overheidsvliegtuig bij Buenos Aires zijn zaterdag alle 81 inzittenden omgekomen. Een deel van de elite van Managuay is daarmee in één klap weggevaagd. Opvallend genoeg gaat het alleen om de elite van de oppositie.

De politici waren volgens een woordvoerder van de regering-Jamón onderweg naar de Argentijnse hoofdstad om de marathon van Buenos Aires te lopen. Op de vraag waarom zij dan allemaal aan elkaar vastgeketend zaten, moest de woordvoerder het antwoord schuldig blijven. Wel gaf hij toe dat het om dezelfde Toepolev uit 1956 gaat als die waarmee de minister van Foltering en Milieu, generaal Pinto de Caña, eerder de toegang tot het Deense luchtruim werd geweigerd. ‘Het vliegtuig zou een opknapbeurt krijgen in Argentinië, en die spio… politici moesten toch die kant op.’
De crash vond plaats vlakbij een voor Managuay historisch beladen plek: in de Rio de la Plata (foto) werden enkele decennia geleden ook al grote delen van de regeringskritische elite uit een vliegtuig geworpen, in samenwerking met het Argentijnse Videla-regime.

Minister nodigt Obama uit voor werkbezoek zorg


MATAQUINTOS – Generaal Traiano Bendigas, minister van Volksgezondheid en Kernafval, heeft Barack Obama uitgenodigd voor een werkbezoek. ‘De zorg kan veel goedkoper.’

Aanleiding is de stemming over de hervormingen van de Amerikaanse gezondheidszorg aanstaande zondag in Washington. Volgens Bendigas kan de VS nog wat leren van de ‘Managuayaanse efficiëntie’. ‘Soms is de afdeling neonatologie onderbezet. En soms moet een ziekenhuis radioactief afval opslaan. Dan schuif je die wiegjes toch aan de kant en zet je een paar vaten uranium neer?’

Georganiseerde gezondheidszorg is in Managuay vrijwel afwezig. Toch prees Bendigas zijn beleid. ‘Amerika heeft 46 miljoen onverzekerden. Wij bij lange na niet!’ Managuay telt circa vier miljoen inwoners. Volgens Bendigas is ‘het succesverhaal’ te danken aan Wálter Bendigas, hoofdchirurgijn van Managuay en tevens zijn broer. ‘Wálter is geen foutloze hersenchirurg, maar zijn aderlatingen zijn fenomenaal.’

Cultuur: het carnaval van Roipoipú


In grote delen van Managuay viert men sinds gisteren carnaval. Het beroemdst is het carnaval van Roipoipú in het noorden. Verslaggever Jens Mikkelsen geeft een impressie.

Ach, Roipoipú. Toen ik voor het eerst in Roipoipú arriveerde, trof ik een op straat hangende massa die zich te buiten ging aan muziek, alcohol en seks. En dat was nog in september.

Door Jens Mikkelsen

Een halfjaar later keerde ik terug voor het carnaval, en het was één groot festijn. Wie nog steeds denkt dat het wereldberoemde feest staat voor excessief drankgebruik, losbandigheid en besnorde mannen met opdringerig gedrag, heeft het mis. Immers, het zijn juist de vrouwen die doorgaans een snor dragen in dit land.
Nee, wie naar Roipoipú gaat, kan genieten van tal van evenementen, zoals een zeven kilometer lange optocht en een sambadanswedstrijd, en op het Plaza Real vindt rond middernacht vaak een vechtpartij plaats (niet georganiseerd).

Bijten in het voetbal: heel normaal

Wij schorsen Ajacied Luís Suarez ervoor, maar in het Zuid-Amerikaanse voetbal geldt bijten als een normale verdedigingstactiek. Sterker nog: in Managuay zou het hapje van Suarez van afgelopen zaterdag slechts als het begin worden gezien van een verdedigende beweging. Hier volgen drie basistechnieken in het Managuayaanse voetbalbijten:

1. La dentellada – De eenvoudigste beet. Hierbij openen de kaken zich, waarna zij zich sluiten op het vel van de tegenstander. Type-Suarez.

2. La rasgadura – ‘De scheur’. Hierbij bewegen tijdens een beet de kaken met een plotselinge ruk opzij, waardoor de opperhuid licht inscheurt en de zwakste bloedvaatjes knappen.

3. La destrucción – Lijkt op 2, maar de plotselinge ruk is zo heftig dat de tegenstander van de grond komt en bij voorkeur met zijn voeten boven de schouders van de bijter uitkomt. Deze probeert intussen om zijn kaken zo stevig mogelijk op dezelfde plaats te houden, zodat de tegenstander niet door het bijten, maar door het gewicht van zijn eigen, weer naar de grond terugvallende lichaam vanaf de beetplek tot het dichtstbijzijnde gewricht wordt opengereten. De bijnaam van deze techniek is ‘Goedemiddag schoonmoeder’.

Bovenstaande bijttechnieken worden overigens niet alleen in het voetbal, maar ook in andere takken van sport toegepast, zoals de politiek.

COLUMN: Amigos de la prensa

Ernesto P. Borracho

De Toepcommissie van het parlement van Managuay leed gisteren een gevoelige nederlaag. De commissie kreeg geen meerderheid in de Vereniging van Toepers, en daardoor wordt het moeilijker voor haar om bepaalde maatregelen door te voeren. Een van die maatregelen is een strengere toelatingseis voor nieuwe spelers (die o.a. het spreken van negen talen voorschrijft, wat niemand in Managuay kan) in het parlementaire toeptoernooi.

De beroemde poëet Ernesto P. Borracho was bereid om speciaal voor Managuay.info hier een gedicht over te schrijven.

Gefnuikt

Toepcommissie
In frustratie
Eerst die plannen
Nu stagnatie

Wonden likken
Compromissie
Ach die arme
Toepcommissie

Ernesto P. Borracho

Rechter proces-Chodorkovski opgeleid in Managuay

Rechter Viktor Danilkin in zijn werkkamer

MOSKOU – Managuay traint internationale rechters. Opmerkelijk, voor een militaire dictatuur waar het woord voor ‘vonnis’ gelijkstaat aan dat voor ‘mening’.

Zo zou de Russische rechter Viktor Danilkin, die gisteren ex-oliebaron Michaïl Chodorkovski schuldig verklaarde in een dubieus proces, een tweejarige opleiding hebben gevolgd aan de Militaire Universiteit van Mataquintos (MUM). En dat was te zien, vindt de rector van de universiteit, kolonel Rodrigo Caballo: ‘Hoe Viktor opeens alle journalisten de rechtszaal uit stuurde! In de Sovjetunie zouden ze daar een reden voor hebben gegeven. Maar voorspelbaarheid, daar heeft een echte dictatuur een broertje dood aan!’

Canoli, wiens school goede banden heeft met onderwijsinstituten in Noord-Korea, Soedan en Iran, bespeurt een mondiale tendens naar ‘flexibele rechtspraak’. Nederland voorspelt hij een grote toekomst. ‘Dat showelement in uw systeem, met dat Wilders-proces en die advocaat die jonge tv-meisjes verleidt – dat kan nog iets worden!’

Actiecomité wil Julio Poch steunen tijdens proces

Julio Poch in de rechtszaal in Retiro

MATAQUINTOS – Een actiecomité uit Managuay is van plan af te reizen naar Argentinië om Julio Poch te steunen tijdens zijn proces.

De Nederlander, een voormalige Transavia-piloot, wordt verdacht van het uitvoeren van zogenoemde ‘vluchten des doods’ tijdens de Argentijnse dictatuur (1976-1983). In de stad Retiro begon woensdag een megaproces tegen 68 verdachten, onder wie dus Poch. Een schande, meent het Managuayaanse actiecomité Waar Gehakt Wordt, Vallen Spaanders. ‘De Argentijnen voeren een hetze tegen hun dictatoriale verleden, dat hun zoveel heeft gebracht,’ aldus een woordvoerder. ‘Ze hadden nog nooit een WK Voetbal gewonnen – tot 1978. Ik bedoel maar.’

Leden van het comité maken op dit moment spandoeken met teksten als ‘Argentinië – Nederland 3-1 na verlenging’ en ‘Een goede piloot moet vlieguren maken’. Ze willen morgen afreizen naar Retiro, al neemt tijdens het maken van dit stukje de animo merkbaar af. ‘We kunnen ook in het weekend vertrekken, het komt niet op een dag of twee,’ relativeert de woordvoerder. Een spandoekenmaakster: ‘Misschien moeten we het over de jaarwisseling heen tillen. Ze verwachten toch dat het proces twee jaar duurt.’ Een derde: ‘Het is trouwens best ver rijden.’ Een vierde: ‘Het eten in Argentinië is toch anders.’ Een vijfde: ‘Misschien kunnen we het proces ook op tv volgen.’ Een zesde: ‘Ik heb zin in bier.’ Allen: ‘JAAA! Bier!’

Kom schieten bij Gevangenis Nr. 9!

Ook vrijgezellenfeesten zijn van harte welkom!

Nog geen plannen voor het weekend?
Kom schieten bij Gevangenis Nr. 9 in La Libertina!

De schietbaan van het Managuayaanse leger bevindt zich net buiten het gevangeniscomplex en staat twee dagen per week open voor bezoekers. Al onze instructeurs zijn officieren met een kwalificatie (soms zelfs in het hanteren van vuurwapens). Bekijk onderstaande prijslijst met een greep uit de beschikbare schietoefeningen!* De genoemde gedetineerden werken graag mee, want laten we eerlijk zijn: met zijn twintigen in een cel is ook geen pretje.

LISTA DE PRECIOS

  • Schieten op doel (30 m afstand, gevangene)
    – 100.000 pesos
  • Schieten op doel + (30 m afstand, politieke gevangene) – 200.000 pesos
  • Schieten op bewegend doel (30 m afstand, gevangene met jeukpoeder) – 200.000 pesos
  • Schieten op bewegend doel Ladies Night (30 m afstand, naakte gevangene met jeukpoeder) – 300.000 pesos
  • Vrijgezellenfeest (rubberen kogels, vrijgezel in lamapak) – 500.000 pesos
  • Vriendenfeest (echte kogels, gedetineerde in lamapak) – 800.000 pesos
  • Schuttersfeest (5 gedetineerden onder elkaar aan paal gebonden) – 1.000.000 pesos
  • Schuttersfeest de luxe (5 palen met elk 5 gedetineerden onder elkaar) – 3.000.000 pesos

* Bij alle oefeningen wordt gebruikt gemaakt van kalasjnikovs, tenzij een razzia onder gedetineerden andere vuurwapens heeft opgeleverd die de instructeurs willen uitproberen.

Vakantieboekspel: de elfde winnaar!

In deze een-na-laatste editie van ons Vakantieboekspel vroegen we u naar het Managuayste boek. Natuurlijk, de meeste inwoners van uw favoriete militaire dictatuur zijn analfabeet, maar toch, u deed uw best. Ziehier: de Managuay-boeken-top-10!

10. Rode rozen en tortilla’s (Laura Esquivel)
9. Herinnering aan mijn droeve hoeren (Gabriel García Márquez)
8. Ik beken, ik heb geleefd! (Pablo Neruda)
7. Lonely Planet Zuid-Amerika
6. Moby Dick (Herman Melville, ingestuurd door Frans Pollux)
5. Een vlucht bolsjewieken (Martin Corazón, ingestuurd door Bart van der Mark)
4. De terugkeer (Roberto Bolaños, ingestuurd door Hein van der Kroft. ‘De ik-persoon is een dode man, die voor geld uit het 3. mortuarium voor een aantal uur bij een homoseksuele necrofiel wordt afgeleverd.’)
3. De rebellenfamilie (Carmen Aguirre, ingestuurd door Herman Roovers)
2. Dictator Style: Lifestyles of the World’s Most Colorful Despots (Peter York, ingestuurd door Eelco Ligtvoet)

En de winnaar is…
1. Paranoia Paraguay (Arthur van Amerongen)

De gelukkige is Martino van Amerongen (geen familie, nemen wij aan), inzender van dit boek over crack, caña, grefo’s, semieten, antisemieten, puta’s, knokkelkoorts, zelfdestructie en nazi’s – kortom, alles waarover Managuay in grotere mate beschikt dan het buurland.
Gefeliciteerd, Martino! Mail je ons je adres toe? Dan krijg je van ons een aardigheidje. En vanaf 17 mei kun je natuurlijk je exemplaar van Het Grote Managuay-Vakantie-Doeboek tegemoet zien!

Begin volgende maand: het laatste Vakantieboekspel!