Land van taco's, tango's en tanks
 |
| Adriana Moreno en haar dochter Jennifer |
Ondanks het gerommel rond de pensioenen in Managuay is Adriana Moreno, een alleenstaande, werkende moeder uit de sloppen van Mataquintos, content met het resultaat dat de vakbeweging van haar beroepsgroep heeft bereikt. ‘Doorwerken tot mijn 78ste en dan krijg ik een geit. Daar kan ik een maand van eten.’ En daarna? ‘Terug de prostitutie in.’
De gemiddelde levensverwachting van vrouwen in Managuay bedraagt 59 jaar.
 |
| Voor Managuayaanse vrouwen is het altijd zomer |
MATAQUINTOS – In Managuay is de herfst begonnen: vanochtend om 06.14 uur stond de zon precies boven de evenaar.
De inwoners van Managuay maken zich op voor broeierige dagen van 40 graden Celsius, fiësta’s met door de straten trekkende muzikanten en een piek in het aantal tienerzwangerschappen – kortom, zoals eigenlijk elk jaargetijde in het Zuid-Amerikaanse land.
Overigens is vanochtend alleen de astronomische herfst begonnen. Voor meteorologen ging de herfst al op 1 maart van start. Wat de Managuayaanse vrouwen betreft, is het – afgaande op hun kleding (zie foto) – altijd hoogzomer en voor de duizenden politieke gevangenen in de militaire dictatuur is het het hele jaar winter.
 |
| Johan Cruijff |
MATAQUINTOS – Het is tijd voor Johan Cruijff om de waarheid te spreken in de Ajax-soap. Zijn Managuayaanse tegenhanger Julio Moreno, clubicoon van het hoofdstedelijke FC Puta Madre, doet dat beter.
Door Jens Mikkelsen
Meneer Moreno, de raad van commissarissen van FC Puta Madre heeft zonder u in te lichten Ludovico Nariz Achatada als algemeen directeur aangesteld. Stapt u nu op?
Zeker weten. Maar misschien ook niet. Kijk, in ieder geval is dit ver beneden peil. Ik heb vorige week woensdag nog de voorzitter van de raad van commissarissen twee uur lang geïntimideerd, en daarbij is de naam van Nariz Achatada niet één keer gevallen. Dat is natuurlijk volledig onbeschoft.
U heeft hem geïntimideerd?
Dat zijn jouw woorden. Ik heb gewoon gezegd: miljarden mensen kennen mij, de voorzitter van de Zuid-Amerikaanse bond CONMEBOL kent mij, ik bel zo een hoge pief bij de junta op om te vragen of hij met een tank vier keer over je heen rijdt. Dat zijn feiten. Luister, die vier commissarissen zijn hier drie maanden geleden binnen komen rollen en willen de hele boel gaan uitmaken.
En dat kan niet.
Dat kan ík wel, maar zij niet.
Hoe kan het toch dat overal waar u opduikt, volwassen mannen beginnen te huilen?
Kijk, dat is logisch. Dat gebeurt als je innovatief bezig bent. Dan stuit je op weerstand. Ik ben ooit aangezocht om de hele technische toestand bij de FC op één lijn te krijgen. Als je dan ziet wat er nu gebeurt, vraag je jezelf af waar ze in godsnaam mee bezig zijn. O wacht, dat is dubbelop, want god, dat ben ikzelf natuurlijk.
Waarom maakt u altijd ruzie?
Ik maak geen ruzie. Ik eis alleen het recht op om overal in mijn eentje over te beslissen. Het zijn anderen die daar vervolgens ruzie over maken.
Critici zeggen: als u het zo goed weet, waarom wordt ú dan geen algemeen directeur?
Ha ha, dat ga ik niet doen. Stel je voor, dan moet ik straks nog verantwoordelijkheid dragen! Nee, laat mij maar lekker langs de zijlijn roepen, dan sterf ik straks als een eeuwige belofte.
 |
| Het bebouwde kavel van Nelson Vallarte in de Managuayaanse Andes |
Managuay een land van mañana, mañana? Niet zo somber! Dit buitenhuisje in de bergen is van Nelson Vallarte en wordt gebouwd door aannemersbedrijf Marcelo Méndez uit Mexitexibambo. De stenen liggen netjes geordend, het bouwwerk is half klaar.
Oké, Vallarte gaf de opdracht in 1953 en is al lang dood, maar Méndez’ achterkleindochter heeft de nakomelingen van Vallarte verzekerd dat ze het complex deze maand nog laat afbouwen. Erewoord. En anders in mei. En anders haar zoon.
 |
| Niet de Russisch-Managuayaanse kernproef van 1961 |
Het is november en dat betekent dat we voor de zevende keer dat fijne Grote Managuay-Vakantie-Doeboek gaan weggeven! Dat wil zeggen: de belofte van het boek, want het verschijnt pas in het voorjaar van 2013, maar dan komt het er echt, echt, echt. 72 pagina’s aan speelplezier annex propagandamateriaal van de militaire junta van Managuay, met o.a. een snorrensudoku en het doolhof Wijs De Arme Dissident De Weg Uit De Gevangenis Naar Amnesty International. Afijn.
De Vakantieboekvraag van november is gelinkt aan de Managuay-reportage die vandaag in de Volkskrant staat. Niet-Volkskrant-lezers mogen uiteraard ook meedoen! Ren snel naar de kiosk en blader naar Dag In Dag Uit, de achterpagina van katern V.
Hier komt ie.
Vraag:
Welke maoïstische dictator leidde Managuay in 1961?
Stuur uw antwoord vandaag nog naar info@managuay.info! Want morgen staat de Volkskrant-reportage op deze website, en ja, dan wordt het te makkelijk.
 |
| Bezuinigingen in Managuay: minder bierviltjes in parlementair restaurant Mañana Mañana |
MATAQUINTOS – De extreem-rechtse politicus Paco Tornado heeft zijn politieke partners verweten te ‘zwartepieten’. Een ernstige beschuldiging, tijdens een toeptoernooi.
Tornado, leider van de Partij Voor Paco (PPP), noemde het zondagmiddag op de radio ‘echt ongelooflijk hoe de Liberalen en de Christelijken de afgelopen 24 uur aan het zwartepieten zijn tegen de PPP.’ De beschuldiging is onderdeel van een steekspel dat is ontstaan nadat Tornado afgelopen zaterdag zeven weken van politieke onderhandelingen afbrak. Hij deed dat door uit te halen naar het ‘dictaat van Rio de Janeiro en CONSANAT’. Het in Brazilië gevestigde CONSANAT is de Zuid-Amerikaanse waterpolobond, maar wat die met de Managuayaanse politiek te maken heeft, is ook ingewijden een raadsel.
De onderhandelingen van Tornado’s PPP, de Liberale Partij en de Christelijke Partij gingen over bezuinigingen op het parlementaire toeptoernooi, de voornaamste bezigheid van politici in Managuay, waar immers alleen generaal Jamón het voor het zeggen heeft. Er zou een akkoord zijn bereikt van veertien miljard peso aan besparingen. Zaterdag gooide Tornado onverwachts de handdoek in de ring: ‘De belangen van de toepers interesseren me geen bal. Ik ben uitsluitend geïnteresseerd in de belangen van mijn achterban, de obers van parlementair restaurant Mañana Mañana.’ Volgens analisten is dat logisch: bezuinigingen op bierviltjes, een belasting op de fooienpot en meer hoffelijke bediening doen het niet goed bij het personeel.
 |
| Sergio Sánchez Hammarskjold |
PERFIDO – Ook dit jaar gaat de Nobelprijs voor de Literatuur aan Sergio Sánchez Hammarskjold voorbij. De Managuayaanse schrijver is teleurgesteld. ‘Nog even en Zweden is in oorlog.’
Door Jens Mikkelsen
Meneer Hammarskjold, tijdens ons gesprek van gisteren wist u zeker dat u zou gaan winnen.
Dat was een pose. De Zweedse Academie is een achterhaalde club van idioten die geen flauw benul hebben van literatuur.
Gisteren noemde u de Zweedse Academie nog een ‘respectabel instituut vol wijze mannen die weten wat ze doen.’
Ja, gelul natuurlijk.
Kent u het werk van Mo Yan? Hij is onderscheiden omdat hij ‘met hallucinerend realisme volksverhalen, geschiedenis en het hedendaagse combineert.’
Mo Yan is weer zo iemand die verzinseltjes op papier zet. Ik maak toegepaste literatuur. Neem zijn boek De wijnrepubliek en vergelijk dat eens met dit etiket dat ik vorige week nog geschreven heb voor de cabernet sauvignon van Malgusto: ‘Malgusto-wijn is het product van tweehonderd jaar ploeteren, van pioniersgeest en pis…’
Was u niet ook bezig met een roman?
(zucht) Jawel, maar na de eerste alinea dacht ik: mijn god, wat duurt dit láng! Toen ben ik verder gegaan met deze huis-aan-huis-folder voor een vriend van mij, Dokter Coco: ‘Last van aambeien? Erectieproblemen? Hoest uw lama? Dokter Coco geeft…’
Hoe voelt u zich eigenlijk?
Om eerlijk te zijn: het gaat wel. Ontspannen. Ik voel me gesterkt in mijn geloof.
Geloof?
In de komst van een Derde Wereldoorlog.
Dat klinkt dramatisch.
Ziet u het dan niet? Deze Nobelprijs splijt de wereld in twee kampen: de Zweden en de niet-Zweden. Vorig jaar ging de Nobelprijs naar – goh, toevallig – een Zweed, en dit jaar naar een Chinees van wie niemand ooit gehoord heeft. Nog even en Zweden is in oorlog. En aangezien de Zweden met negen miljoen zijn en de rest van de wereld met zeven miljard, heb ik wel een idee wie die oorlog gaat winnen.
Al doen de Chinezen natuurlijk mee met de Zweden.
Verdomme, u heeft gelijk.
Zie ik daar een traan?
Stop dit gesprek.
O, oké.
 |
| Een Fuego Infierno Volcánico |
‘Gringo, no toca!’ De marktkoopman kijkt me verschrikt aan. Snel trek ik mijn hand terug, die zojuist nog boven een kist vol glanzend rode vruchten hing. ‘Ik moet Spaanse pepers hebben,’ zeg ik, ter verduidelijking. ‘Spaanse pepers!’ roept de man uit. Hikkend van de lach slaat hij een collega op de schouder. Deze, een wat knorriger type, bitst: ‘Dit is geen gewone peper, mamapinga. Dit is de Fuego Infierno Volcánico. Laat hem één nacht op je keel liggen en je wordt wakker zonder strottenhoofd.’
Elk volk krijgt de groenten die het verdient, en op de Pepermarkt kun je zien wat dat voor Managuay betekent. De markt beslaat eenmaal per maand een hoek van de beroemde Mercado Popular in Mataquintos en biedt een kleurrijke verzameling van het pittige broertje van de paprika: rode, oranje, gele, groene, paarse en bruine chilipepers. En de Fuego Infierno Volcánico dus.
Dat blijkt niet zomaar een hapje, zo leert nadere studie. Sterker nog: de Fuego Infierno Volcánico is de heetste chilipeper ter wereld. Op de Scoville-schaal, die de mate van pittigheid aangeeft, haalt hij maar liefst 7.200.000 punten. Ter vergelijking: een straal pepperspray van een Managuayaanse diender in je oog haalt amper 2.000.000, een broodje lamaburger komt op circa 10.000 (al merk je de jalapeño daarin pas op het toilet). Met de Fuego Infierno Volcánico brengen artsen hier buitenlandse patiënten onder narcose door ze eraan te laten ruiken. Hem vastpakken alleen kost je een nacht op de intensive care, plus het aannaaien van de losgetrokken vellen huid (nóóit wapperen).
Voor Managuayanen echter is de ‘Fuego’ een hartige snack. ‘Ik ben gek op pittig eten,’ zegt Jacky (17). Leunend op een kinderwagen laat ze een zakje vullen met de hete pepers. Ik kijk naar haar gewelfde buik. Is dat niet gevaarlijk, voor zwangere vrouwen? Een schaterlach. ‘Het is niet voor mij!’ Ze wijst naar de baby in de kinderwagen, dan tikt ze op haar tanden. ‘De kleine houdt ons wakker, met zijn geknars. Vannacht leg ik voor straf een peper in zijn mondje. Morgen doet hij het niet meer.’
Noud Nijssen
Deze culturele reportage was eerder te lezen in de Volkskrant.
 |
| De uitgang van Pinkpop 2013 in Landgraaf |
LANDGRAAF – Op Pinkpop zijn afgelopen weekend weekend geen doden gevallen. Dit is in directe tegenspraak met de kop boven dit artikel.
‘Dit is echt ontzettend flauw,’ oordeelt Roger Abrahams, als hoofdredacteur van Persbureau Managuay verantwoordelijk voor deze nieuwssite. ‘Het lijkt erop dat een overijverige redacteur bezoekers heeft willen trekken door op krampachtige wijze op Pinkpop mee te liften.’ Persbureau Managuay heeft een reputatie op dit gebied: eerder produceerde het ‘nieuws’ onder koppen als ‘Exclusief interview met Amy Winehouse’ en ‘Koning Willem-Alexander dood na ongeluk met vorkheftruck klik hier’.
Abrahams zegt toe de auteur van het Pinkpop-bericht, dat op dit moment wordt geschreven, zo snel mogelijk op te sporen. ‘Ik zal er persoonlijk op toezien dat hij deze alinea niet afma
 |
| Julio Borelli, professor in de Managuayaanse geschiedenis, met een voorwerp |
MATAQUINTOS – Nu de Libische leider Kadhafi voor de tweede maal een staakt-het-vuren heeft afgekondigd dat niemand serieus neemt, dringen de parallellen met de geschiedenis van Managuay zich op.
Volgens Julio Borelli, professor Managuayaanse geschiedenis aan de Militaire Universiteit van Mataquintos (MUM), handelt Kadhafi precies als Bernardo Benzeen, tiran van Managuay in 1876.
Meneer Borelli, Muammar Kadhafi heerst al 41 jaar over zijn land, Bernardo Benzeen deed dat amper vier maanden. Waar zit de overeenkomst?
Kadhafi riep vorige week een staakt-het-vuren uit en reed vervolgens met tanks Benghazi binnen. Dat soort streken – kostelijk, vind ik – haalde Benzeen constant uit.
U roemt ook de moed van beiden.
Ja, dat klopt. Kadhafi vecht nu in zijn eentje tegen het Westen, tenslotte. Al gebeurt dat tegen zijn zin. Wat dat betreft was onze Benzeen een échte durfal.
Want?
Benzeen verklaarde op zijn eerste dag als president aan elf landen de oorlog. Heerlijk.
Is dat dapper?
Niet alleen dapper, ook kranzinnig. Een van die landen was Ghana. Dat grensde niet eens aan Managuay, in die tijd.
Nu toch ook niet?
Gaat u muggenziften?
Managuay verloor door die oorlog toch een groot deel van zijn grondgebied?
Dat overkwam die Hitler van u toch ook?
Waarom zegt u ‘die Hitler van u’?
U komt toch uit Europa?
Niet heel Europa was toch voor Hitler?
Zegt u voortaan alles in vragende vorm?
Ik interview u toch? Bent u een spelletje aan het spelen?
Denkt u soms dat ik dit niet kan winnen?
Wát winnen?
U formuleert toch alles in een vraag?
Als dat zo is, gaat dat per ongeluk. Ik wil gewoon…
Ha ha! Ik heb gewonnen!
Wat doet u kinderachtig.
Wat doet u kinderachtig.
Praat u mij nu na?
Praat u mij nu na?
Ik ga weg.
Nee, niet doen! Ik heb een verzameling orthodontische instrumenten die ik u wil laten zien!
—
Noot aan de hoofdredactie, niet voor publicatie:
P.S. Roger, die verzameling had jij ook echt vet gevonden! We moeten echt een eens terug naar die gast! Mzzl!