Berichten

Geplaatst op

Extra etappe voor Ronde van Managuay

Legerploeg Team Ejército heeft uitgebreid getraind voor La Ronda de Managuay

MATAQUINTOS – Omdat het leger ontevreden is over zijn plek in het eindklassement, gaat de Ronde van Managuay vandaag nóg eens door hoofdstad Mataquintos.

Volgens de organisatie is er geen sprake van vals spel. ‘Geen wielrenner heeft van ons een informatiepakket gekregen waarin staat dat de Ronde op zondag zou eindigen,’ aldus voorzitter Sancho Merckx Caudillo. Sterker: de meeste renners hebben überhaupt nooit een informatiepakket ontvangen, maat wel een binnen drie dagen te betalen factuur van 8000 euro aan startgeld en administratiekosten, waarop ook de post ‘afstomen van ongestempelde postzegels van oude enveloppen en plakken op nieuwe’ à 350 euro is opgenomen.

Het is onbekend hoeveel etappes nog zullen worden toegevoegd aan deze eerste Ronde van Managuay. Als legerploeg Team Ejército zijn achterstand op Heinrich Schmalz – de winnaar van gisteren – wil inlopen, moet op de straten van Mataquintos een achterstand van 47 minuten worden goedgemaakt.

Geplaatst op

Misdaadverslaggever: ‘Joran is schuldig’


SERPENTO – Joran van der Sloot is schuldig aan de moord op de 21-jarige Peruaanse Stephany Flores. Dat zegt Managuays bekendste misdaadverslaggever, Pedro R. Frigido.

Door Jens Mikkelsen

Meneer Frigido, hoe is uw analyse van de zaak-Flores?
Momentje. (muziek zwelt aan) Een gewetenloze jongeman uit het losbandige Curaçao. Zou die nóg eens de fout ingaan, na een eerdere moord op een onschuldige toeriste en de meedogenloze handel in Thaise vrouwen? Het antwoord is ja: Joran deed het. (muziek stopt)

Waar is die muziek voor?
Dramatische effecten versterken de waarheid, dat weet iedereen die mijn tv-programma regelmatig ziet.
Is Joran schuldig?
Luister, ik heb al 500 moordzaken onderzocht. Gewone rechercheurs doen er misschien 12 in hun hele leven. Joran heeft het gedaan.
Heeft u bewijs daarvoor?
Een vriend van mij, Patricio, heeft Joran in Chili een lift gegeven in een auto vol verborgen camera’s. Joran begon te praten. En toen gebeurde het.
Hij bekende?
Hij werd gearresteerd door de politie, de sukkel.
Joran zit nu goed in de problemen.
Wat dacht je van mij? Al mijn videomateriaal is in beslag genomen.
Maar heeft Joran nu bekend of niet?
Luister, ik heb al 500 moordzaken onderzocht. Gewone rechercheurs doen er misschien 12 in hun hele leven. Als je die tapes…
Dat zei u net ook al.
Ik merk wel dat u nooit naar mijn tv-programma kijkt. Als je een boodschap wil overbrengen, is herhaling essentieel. Voor én na de reclame.
Sorry, wat zei u?
Ik merk wel dat u nooit naar mijn tv-programma kijkt. Als je een boodschap wil overbrengen, is herhaling essentieel. Voor én na de reclame.
Twee keer.
Twee keer wat?
Laat maar. Als ik u nog wat mag vragen…
Nee, dat mag u niet. Ik begin schoon genoeg te krijgen van dit gesprek. Ik moet nog in twee tv-programma’s verschijnen en een politieke partij oprichten. Voor welk medium werkt u ook weer?
Managuay.blogspot.com, een weblog uit Nederland.
En hoeveel bezoekers trekt u per dag?
Eh… honderd?
(hangt op)
Geplaatst op

Interview: Arbeidsethos in de tinmijn van Mexitexibambo

De tinmijn van Mexitexibambo

MEXITEXIBAMBO – Over de arbeidsomstandigheden in Zuid-Amerikaanse mijnen is genoeg bekend: die zijn slecht. Maar hoe staat het met het arbeidsethos? Een gesprek met Florente F. Farfalle, directeur van een tinmijn bij Mexitexibambo.

Door Jens Mikkelsen

Meneer Farfalle, over het arbeidsethos van de Managuayanen doen allerlei clichés de ronde. Ze zouden lui zijn, niet productief, de siësta duurt van negen tot vijf…
Dat is al lang niet meer zo. Ook Managuay heeft zich aangepast aan de moderne tijd: onze siësta’s duren inmiddels van tien tot vier. En tussen negen en tien pauzeren wij geen moment, kan ik u zeggen.

Wat gebeurt er dan in dat ene uur?
Al het noodzakelijke: iedereen goedemorgen wensen, post beantwoorden, en overleggen in welk restaurant we onze siësta gaan houden.

Ik had het eigenlijk niet over de mensen op dit kantoor. Ik bedoelde de mijnwerkers in de schacht.
O, die! Hahaha. Dat wist ik wel. Nee, daar wordt keihard gewerkt, daar kunt u gerust op zijn.

Wie controleert dat?
Nou, ik niet, in ieder geval. Ziet u mij al in zo’n vieze mijnlift stappen? Ik heb net nieuwe schoenen, moet u zien. Echt kalfsleer, uit Argentinië, je moet ze goed inlopen, zei mijn schoenmaker, en…

Wie controleert de mijnwerkers dan wel?
Daar hebben wij Pablo voor, en Nuño. Twee keer per dag gaan zij de mijn in om de arbeidsproductiviteit op peil te houden.

Hoe doen zij dat?
Op verschillende manieren. Op de eerste plaats maken ze de slaapkoppen wakker, natuurlijk. En ze pakken dobbelstenen en kaarten af van de mannen die aan het spelen zijn. En vrijende paartjes sporen ze op. Dat laatste is nog best gevaarlijk werk, want die verstoppen zich natuurlijk graag in donkere nissen en zo. Nee, onze controleurs zijn dappere mannen, en deze mijn is erg productief, schrijft u dat maar op. Lezen onze investeerders dit?

Straft u in zulke gevallen? Mogen arbeiders die u betrapt op verzuim bijvoorbeeld pas later naar huis?
Naar huis? Bijna niemand gaat naar huis. Onze mijnwerkers slapen met zijn allen in lege lorries, heel gezellig. En efficiënt.

Maar hoe zit het dan met hun gezinsleven?
Ach, westerlingen denken altijd dat arbeiders als slaven worden behandeld hier, maar iedereen mag gewoon trouwen en kinderen krijgen, hoor.

Dus als een van uw mijnwerkers vader wordt, mag hij bij de geboorte aanwezig zijn?
Uiteraard. Wij zijn geen onmensen. De regel is: echtgenotes kunnen baren in de schacht, zolang op het product en de werkmaterialen maar geen bloed achterblijft.

Het klinkt als een hard leven.
Onze werknemers zijn erg tevreden. Ze richten hun bestaan in naar de mijn.

Soms maken ze hele kunstwerken om het ondergronds op te vrolijken, begrijp ik. 
Inderdaad. Pure werkweigering. En ongelooflijk hoeveel tijd en geld het kost om die dingen weer te vernietigen en af te voeren.

Tijd is geld.
Absoluut. Maar als u mij nu excuseert: het is half elf en de afdeling zit al lang aan de burrito’s.

Geplaatst op

Maya’s gearresteerd wegens einde der tijden

Een tsunami uit de film 2012

LA LIBERTINA – De Managuayaanse politie heeft vanochtend in La Libertina zeven Maya-indianen opgepakt. Zij zouden zich hebben beziggehouden met ‘het veroorzaken van het einde der tijden.’

Volgens een woordvoerder bevonden de zeven zich nabij een stuwdam in de Río Moco-rivier en gedroegen zij zich verdacht. ‘Toen zij met hun rugzakken richting de dam liepen, hebben wij ze in de boeien geslagen. We kunnen niet het risico lopen op een tsunami, zoals in die documentaire.’ Hiermee doelt de woordvoerder waarschijnlijk op de rampenfilm 2012, waarin de aarde wordt vernietigd door natuurlijke catastrofen.

De indianen hebben verklaard dat zij slechts wilden picknicken langs de waterkant, maar daar staat de politie sceptisch tegenover. ‘Picknicken, daar doen indianen niet aan,’ aldus de woordvoerder. ‘Die steken een stok in een mierenhol en likken dan al die beestjes eraf.’ Ook het argument dat de arrestanten Manca-indianen uit Zuid-Amerika zouden zijn en geen Maya’s – die immers in Midden-Amerika wonen – doet hij af als ‘haarkloverij’.

Vandaag, op 21 december 2012, loopt de Maya-kalender af. Volgens sommigen betekent dit het einde van de wereld, al kan die ook op 23 december plaatsvinden. De Managuayaanse autoriteiten hebben merkbaar moeite met de voorspelling. ‘Of de Apocalyps nu op 21 of 23 december plaatsvindt, doet niet ter zake,’ zo verklaarde een woordvoerder van de militaire junta dinsdag nog. ‘Er is geen toestemming voor gevraagd.’

Geplaatst op

PRIJSVRAAG (laatste week!): Wie is deze man?

Foto van een man

De prijsvraag ter ere van het eenjarig bestaan van nieuwsblog Managuay.blogspot.com heeft al tientallen reacties opgeleverd – maar u kunt nog steeds meedoen! Beantwoord voor 20 september 2010 – via een reactie onderaan dit bericht of een e-mail aan managuay@rogerabrahams.nl – de volgende vraag: wie is de man op de foto? De inzending met de juiste naam en best kloppende biografie krijgt een plek in deze kolommen. En laten we eerlijk wezen: zo moeilijk is het niet!

Tenminste, dat dachten wij. Een schokkend percentage van u, lezers, stuurde belachelijke antwoorden in, waarvan hieronder akte.
Deze mensen zijn het dus niet:

  • Federico Balla Costumbres, half man, half lama, de mythische levende god van de zuidelijke pampa’s
  • Enrique Gonsalves Sosa, vader van Enrique Gonsalves Sosa II
  • Mario Vázquez, Bolivianenimitator
  • Dolores Varga, leidster van de Managuayaanse vrouwenbeweging

Wie wel? Stuur je antwoord in!

Hoogachtend,

Roger Abrahams
Hoofdredacteur
Managuay.blogspot.com

Geplaatst op

Bloedbad tijdens carnavalsoptocht

Toeschouwers, en bookmakers, verdringen zich om een glimp op te vangen van de schietpartij

ROIPOIPÚ – De grote carnavalsoptocht van Roipoipú is maandagmiddag uitgelopen op een schietpartij met elf doden. De autoriteiten spreken van een bloedbad. ‘Eentje maar, dus dat is winst.’

Het conflict was het gevolg van een vete tussen twee carnavalsbendes. Los Puercos Olorosos (De Stinkende Varkens) stalen enkele weken geleden raaf Pepito, de mascotte van de rivaliserende groep El Cuervo Mojado (De Natte Raaf). De Raven bemachtigden maandag via steekpenningen een plek in de optocht direct achter de sambawagen van de Varkens, waarop de twee wagens begonnen met een aanhoudend versnellen, vertragen en botsen. Na ongeveer een uur haalde de leider van de Raven een uzi tevoorschijn en begon te vuren, waarop alle andere Raven, en de Varkens, hetzelfde deden.

De politie greep snel in. Ze doodde leden van beide bendes, beroofde de overlevenden en bracht hen daarna over naar het politiebureau. De regerend prins Carnaval, kolonel Gustavo II, noemde het voorval ‘slechts een incident’. Wel sprak hij zijn waardering uit voor de manier waarop El Cuervo Mojado het begrip ‘gaten in de optocht’ van een nieuwe dimensie voorzag.

Raaf Pepito is geschrokken, maar maakt het goed.

Geplaatst op

Vuilnisstaking Managuay in impasse


Na twee weken staken pakken de gemeentereinigers van Amsterdam en Utrecht hun werk weer op. Tijd voor een belletje met Romy Arzt Lobeiro, de leider van de vuilnismannenstaking in Managuay.

Hoe dicht bent u inmiddels bij een akkoord, meneer Lobeiro?
We zijn er ver van verwijderd. De gemeentes willen niet aan salarisverhoging. Terwijl we afgelopen donderdag nog een aanbod hebben gedaan.

Wat voor aanbod?
We eisen nu 35,5% loonsverhoging in plaats van 37%. Een groot offer. Als gebaar hebben we daarom wat zakken verwijderd van de bergen vuil die we rondom alle stadhuizen in het land hebben opgeworpen.

En hoe reageerden de gemeentes?
21 doden.

21 dode ambtenaren? Door stank?
21 dode vuilnismannen. Door tanks.

Dat klinkt als een impasse.
Zeker. Alleen in 1972 was het nog erger. Toen werd de hele landelijke vuilniswagenvloot omgekieperd en moesten onze mannen, gedwongen, alles met de hand oprapen.

Dat was bij de vorige vuilnismannenstaking?
Vorige? Wij zijn in de tussentijd nooit gestopt met staken.

Maar hoe lang bent u dan al bezig?
Hm, geen idee. Maar ik kan me nog herinneren dat toen mijn vader de leiding van de staking kreeg overdragen van mijn opa, opa zei: ‘Als mijn overgrootvader dit zou zien, zou hij glunderen van geluk omdat het werk van zijn opa’s opa niet voor niets is geweest.’

Dus uw mannen zitten nog wel even thuis?
Jazeker. Maar gelukkig komt het WK eraan. En daarna zien we wel weer verder.

Geplaatst op

Milde toespraak extreem-rechtse politicus

Een Boliviaanse panfluitmuzikant

NOVO LABRADOR – De Managuayaanse politicus Paco Tornado is weer thuis. Zaterdag demonstreerde hij in Brazilië tegen de bouw van een Boliviaans panfluitcentrum. Hij was mild.

Tornado hield een langverwachte toespraak in het Braziliaanse Novo Labrador. De politicus, voor wie Bolivia geen land is maar een ‘fascistische ideologie’, vindt – net als veel Brazilianen overigens – de beoogde bouwlocatie misplaatst. In 2004 raakte in Novo Labrador een agent gewond bij het arresteren van een groep Boliviaanse muzikanten, toen hij struikelde en de buis van een panfluit in zijn neus kreeg.

‘Hier geen panfluit,’ verklaarde Tornado in steenkolenportugees. ‘Novo Labrador is gedrenkt in Managuayaanse law and order. We moeten ervoor waken dat Novo Labrador geen Novo La Paz wordt.’ Tornado refereerde hiermee aan de wortels van Novo Labrador, dat in 1614 gesticht werd door een Managuayaanse kolonist wiens hond overleed op de dag van aankomst. Hij kocht ter plekke maar een nieuwe.

Geplaatst op

Dag van de Arbeid: liever lui dan moe

De Dag van de Arbeid in een ander land dan Managuay

MATAQUINTOS – In Managuay wordt vandaag, op de Dag van de Arbeid, zoals gebruikelijk  geen demonstratie georganiseerd. Dat is teveel werk.

Door Jens Mikkelsen

De internationale dag van de rechten van werknemers kan in Managuay van oudsher op weinig enthousiasme rekenen. Geen wonder: bijna niemand werkt. Van de mensen met een reguliere baan zijn de meesten zelfstandig ondernemers die handelen in bijvoorbeeld belkaarten, lamazadels of uit oude autobanden gesculpteerde beeldjes van parende varanen.

De meeste Managuayanen echter zijn overdag vrij. Zoals Manuela (21) en Pipa (19), die in de ochtendzon bij de Zanzi Bar in hartje Mataquintos van een tequila sunrise genieten. Zien zij het zitten om op de Dag van de Arbeid mee te doen aan een betoging? ‘Lopen voor een arbeider?’ vraagt Manuela. ‘Ik trouw straks wel met een rijke vent. Iemand die anderen voor zich laat werken.’ Pipa: ‘En eentje met een auto. Da’s ook veel beter voor je hakken.’

Even verderop, op het Sint-Gribusplein, zit de 34-jarige Renzo met zijn twee zoons aan de mojito. ‘In Rusland zullen vandaag wel weer honderdduizenden mensen meelopen in een demonstratie,’ zegt hij. ‘Dat zie je hier nooit. Behalve als de minimumleeftijd voor alcohol wordt verhoogd naar vijftien jaar, of zoiets!’ Zijn zoons (14) lachen.

De belangrijkste reden echter dat 1 mei-demonstraties in Managuay op weinig animo kunnen rekenen, is de belofte van de militaire junta om hen door de knieën te laten schieten. Door eerstejaars rekruten, ‘de slechtsten uit de vuurwapenklas.’

Geplaatst op

Politiek: Sociale woningbouw


Een van de speerpunten van het linkse, maoïstische kabinet van 2004–2006 was het aanpakken van de woningnood. De maoïsten beloofden om alleen al in de hoofdstad twee miljard huizen te bouwen, maar realiseerden er in heel Managuay slechts vier. Mogelijk omdat zij het gelijkheidsprincipe ook uitbreidden naar dieren: zo verkregen gekko’s het recht op een verlichte doorzonwoning in alle openbare ruimtes. Hier bestuderen twee geïnteresseerde kopers een pand.