Generaal Jamón waarschuwt Turkmeense president ondanks verkiezingsoverwinning

De Turkmeense president Berdymoechammedov, die gisteren werd herkozen

MATAQUINTOS – De Turkmeense president Goerbangoeli Berdymoechammedov is gisteren herkozen met maar liefst 97,1 procent van de stemmen. Generaal Jamón heeft hem gewaarschuwd. ‘Wie zijn die overige 2,9 procent?’

Het staatshoofd van de militair-democratische republiek Managuay heeft vanochtend gebeld met Berdymoechammedov om hem te feliciteren. Beide despoten kennen elkaar al van Krachtige Leiders United, de belangenvereniging van dictators. Jamón heeft zijn collega aangespoord om de mensen die niet op hem gestemd hebben, te vragen naar het waarom. ‘Bij voorkeur elke dag, minstens drie maanden lang, in een cel, terwijl ze naakt zijn.’ Immers: ‘Je wil toch weten wat er leeft onder het volk.’

Berdymoechammedov heerst over Turkmenistan met harde hand. Ondanks het gebrek aan democratie is het land enorm in trek bij westerse bedrijven, die profiteren van de groeiende hoeveelheid bouwlocaties waarin miljarden euro’s worden geïnvesteerd. Gewone Turkmenen profiteren van de groeiende hoeveelheid afval die bij die bouwlocaties wordt achtergelaten.

Joran van der Sloot bekent ook tweede moord

Joran van der Sloot legde gisteren in de rechtszaal in Lima, Peru, een schuldbekentenis af

LIMA – Joran van der Sloot heeft woensdag in Peru naast de moord op Stephany Flores ook de moord op de dochter van een hoge politicus bekend.

Dat berichtte het staatsjournaal van buurland Managuay gisteren. Van der Sloot zou eind vorig jaar Ronaldiña Casimontes hebben geprobeerd te verleiden, de oudste dochter van de voorzitter van het Managuayaanse parlement. Toen zij zijn avances afwees, zou hij haar uit woede hebben gewurgd en daarna het jacht van de familie Casimontes hebben verpletterd met een T-100-tank.

Critici vermoeden dat het verhaal een verzinsel is van de vicevoorzitter van het Managuayaanse parlement, die zich vlak na Kerst uit jaloezie op het jacht heeft uitgeleefd en nu een zondebok zoekt. Zij wijzen er met name op dat Ronaldiña Casimontes gewoon leeft.

Het is in de militaire dictatuur Managuay een goed gebruik dat politici hun misstappen in de schoenen van buitenstaanders proberen te schuiven. In dezelfde nieuwsuitzending werd Van der Sloot beschuldigd van het in de rivier de Araná afzinken van een prostituee die bekend stond als ‘De Vrouw Met De Snor’, het seksueel bedreigen van lama’s in een afgelegen Andesprovincie en het morsen van rode wijn over de jurk van politiek verslaggeefster Maria Bulaños, die afgelopen zondagmiddag een verjaardagsfeestje gaf voor haar zevenjarige zoontje Felipe.

Managuay voert klimaatakkoord uit; Bolivia boos

Een Managuayaanse toeschouwer haalt nog eens bier tijdens een Boliviaanse verbranding in San Luís, Managuay

MATAQUINTOS – Het militaire regime van Managuay begint nu al met de uitvoering van het milieuakkoord van Cancún. Overal in het land worden Boliviaanse panfluiten, poncho’s en immigranten verbrand. ‘En dat komt dus niet op ónze CO2-rekening.’

Volgens de Managuayaanse minister van Foltering en Milieu, generaal Pinto de Caña, komen ‘bepaalde elementen naar ons land en menen CO2 uit te kunnen stoten op onze kosten. Dat tolereren wij niet langer. Managuayaanse uitstoot is voor de Managuayanen. Al wat Boliviaans is en verbrand wordt,  komt voor rekening van La Paz. Zo voldoen wij aan de internationale milieuafspraken.’

De president van Bolivia, Evo Morales, is woest over de actie van aartsvijand Managuay. Hij benadrukt dat de afspraak van afgelopen weekeinde om de CO2-uitstoot met 25 tot 40 procent te verminderen in 2020 ten opzichte van 1990 alleen geldt voor de rijke landen, en dus niet voor Managuay of Bolivia. Generaal Pinto de Caña: ‘Wij niet rijk? Hij moet naar zichzelf kijken, met z’n stinkponcho.’

Sexy Carnavalista van de Dag: Nadya

De Sexy Carnavalista van maandag is Nadya (16), een scholiere uit Roipoipú-Noord. ‘Deze optocht is voor mijn familie het hoogtepunt van carnaval,’ vertelt Nadya. ‘Mijn moeder, mijn tantes en mijn nichten hebben maandenlang gewerkt aan onze kostuums. Waarom ik de hele tijd zo ronddraai? Dat stomme jurkje hangt steeds voor mijn onderbroek.’

Werk Oscar Niemeyer (1907-2012) ontdekt

Lunchroom Clivia in San Hernando


Oscar Niemeyer (1907-2012), de Braziliaanse architect die gisteren overleed, werd wereldberoemd met zijn modernistische gebouwen. Dat hij ook in buurland Managuay opdrachten heeft aangenomen, is minder bekend. Het bovenstaande werk, lunchroom Clivia in San Hernando, is volgens sommigen ‘briljant in zijn eenvoud en het bewijs van de dynamisch-sensuele potentie van gewapend beton.’ Volgens anderen is het ‘fucking lelijk.’

‘Mark Rutte heeft dubbel paspoort’

AMSTERDAM – Premier Mark Rutte bezit een dubbele nationaliteit. Dit vanwege de Managuayaanse wortels van een van zijn grootouders.

Dat zegt Enrique Gonsalves van de Militaire Overheidsadministratie van Managuay (AGMM). De nationaliteitsbeginselen van het Zuid-Amerikaanse land staan toe dat een kleinkind van een van zijn vier grootouders de Managuayaanse nationaliteit krijgt doorgegeven. Dit zou betekenen dat Rutte, vanwege zijn grootvader van moeders kant, per definitie de Managuayaanse nationaliteit bezit. Gonsalves: ‘Die regel maakt hem zo Managuayaans als maïsbier en mosterdgas.’

De onthulling is pikant. Rutte ligt onder vuur vanwege de twee paspoorten van zijn staatssecretaris Marlies Veldhuijzen van Zanten-Hyllner (Zweeds/Nederlands). De premier verklaarde gisteren daar geen probleem in te zien, terwijl hij in 2007 nog vond dat het PvdA-minister Albayrak ‘zou sieren’ als zij haar Turkse nationaliteit opgaf. Gedoogpartner PVV eist dat Veldhuijzen van Zanten hetzelfde doet met haar Zweedse pas.

Critici van het militaire regime in Mataquintos beweren dat het slechts een poging betreft om prominente buitenlanders voor Managuay te claimen. Zij verwijzen naar Operatie Nobel, waarmee het generaalsbewind in de jaren 70 in één klap de nationaliteit toekende aan onder anderen Albert Einstein, Winston Churchill en Moeder Theresa.

ONDERTUSSEN IN MANAGUAY: Sovjetbom

De Zuidelijke Woestijn van Managuay

‘Hier stond de tribune, volgens mij.’ Majoor Enrique de los Platos, mijn begeleider, spuugt in het zand. ‘Ik zou het kunnen navragen bij de Topografische Afdeling. Maar ja.’ Met toegeknepen ogen kijk ik naar de zon, die deze zanderige uithoek tot een oven maakt. Nikita Chroesjtsjov had het goed gezien.

De Zuidelijke Woestijn van Managuay was een halve eeuw geleden een brandpunt van de Koude Oorlog. Het maoïstische regime van Sergio ‘De Neushoornleguaan’ Susa had het gebied aangewezen als testlocatie voor een nieuwe, Russische kernkop: de AN602 of ‘Tsar Bomba’. Sovjetleider Chroestsjov gaf vanuit Moskou opdracht aan Managuayaanse ingenieurs om het model in elkaar te schroeven.

Zo kwam het dat op een ochtend in 1961 een Toepolev met de volledige Sovjettop in Mataquintos landde. Susa’s programma – een krampachtig ongedwongen receptie met tequila en gefrituurde chinchillaknoedels – werd door Chroesjtsjov genegeerd: hij wilde direct naar de woestijn. Drie uur later zat hij op een tribune bloednerveus te lonken naar de Tsar Bomba, even verderop in het zand. Een mannenstem begon af te tellen.

‘Diez… Nueve…’ Niemand voorzag wat zou gaan gebeuren. Niemand, behalve iedereen die wel eens een transistorradio made in Managuay had gekocht. ‘…Zero.’ Niets. Toen klonk een luid ‘pffrrrt’, dat een half uur aanhield. Daarna nestelde een koppel alpacalama’s zich in de bom. Chroesjtsjov gooide zwijgend zijn burrito in het zand en verliet de plek des onheils.

‘Is het nog goedgekomen?’ vraag ik aan majoor De los Platos. Deze haalt een mango uit zijn jaszak en neemt een hap. Met volle mond: ‘Als u meer wil weten, kan ik u begeleiden naar het Militaire Archief. Maar ja.’

Op 30 oktober 1961 brachten de Russen op Nova Zembla hun eigen model tot ontploffing. De Tsar Bomba veroorzaakte een explosie van vijftig megaton: de grootste die de mens ooit heeft teweeggebracht.

Foto Persbureau Managuay

Deze culturele reportage was eerder te lezen in de Volkskrant.

Dag van de Arbeid: liever lui dan moe

De Dag van de Arbeid in een ander land dan Managuay

MATAQUINTOS – In Managuay wordt vandaag, op de Dag van de Arbeid, zoals gebruikelijk  geen demonstratie georganiseerd. Dat is teveel werk.

Door Jens Mikkelsen

De internationale dag van de rechten van werknemers kan in Managuay van oudsher op weinig enthousiasme rekenen. Geen wonder: bijna niemand werkt. Van de mensen met een reguliere baan zijn de meesten zelfstandig ondernemers die handelen in bijvoorbeeld belkaarten, lamazadels of uit oude autobanden gesculpteerde beeldjes van parende varanen.

De meeste Managuayanen echter zijn overdag vrij. Zoals Manuela (21) en Pipa (19), die in de ochtendzon bij de Zanzi Bar in hartje Mataquintos van een tequila sunrise genieten. Zien zij het zitten om op de Dag van de Arbeid mee te doen aan een betoging? ‘Lopen voor een arbeider?’ vraagt Manuela. ‘Ik trouw straks wel met een rijke vent. Iemand die anderen voor zich laat werken.’ Pipa: ‘En eentje met een auto. Da’s ook veel beter voor je hakken.’

Even verderop, op het Sint-Gribusplein, zit de 34-jarige Renzo met zijn twee zoons aan de mojito. ‘In Rusland zullen vandaag wel weer honderdduizenden mensen meelopen in een demonstratie,’ zegt hij. ‘Dat zie je hier nooit. Behalve als de minimumleeftijd voor alcohol wordt verhoogd naar vijftien jaar, of zoiets!’ Zijn zoons (14) lachen.

De belangrijkste reden echter dat 1 mei-demonstraties in Managuay op weinig animo kunnen rekenen, is de belofte van de militaire junta om hen door de knieën te laten schieten. Door eerstejaars rekruten, ‘de slechtsten uit de vuurwapenklas.’

ONDERTUSSEN IN MANAGUAY: Lama’s

Een lama

Het Sint-Gribusplein in Mataquintos, zomaar een plein in Latijns-Amerika. Oude mannetjes dammen, dames kopen papaja’s, ergens wordt een bedelaar in elkaar gerost. Eén ding is echter typisch Managuayaans: het prieeltje met het lamabeeld. Student Vicente (22) staat erbij. Waarom? Hij toont ons zijn gouden hanger: een mannenlijf met een lamakop, omringd door zonnestralen. ‘Pacha Mama Lama. Ze beschermt ons.’

Het is moeilijk om het belang van de lama in de Managuayaanse cultuur te overschatten. Volgens de Manca-indianen schiep een lama zelfs de wereld: Pacha Mama Lama was boos op de eeuwige duisternis en schoot, aan het begin der tijden, een fluim weg waaruit de aarde ontstond. Het was zuur en stinkend speeksel, bestaand uit halfverteerd voedsel uit de maag. Volgens andere bronnen was ze dan ook gewoon verkouden. Hoe dan ook, niet voor niets siert een lama de Managuayaanse vlag.

Het beest vervult echter ook een praktische rol. Van de Andes met zijn lastdieren tot aan de schimmige wereld van de lamabordelen en filmproducties als Lama Fellatio II – overal wordt het dier gekoesterd. De elitetroepen van de Managuayaanse cavalerie zitten zelfs op lama’s. De beroemdste van hen schopte het zowaar tot het biljet van 200.000 peso: Lope la Llama bleek tijdens de Oorlog van de Vijf Papaja’s (1850-1852) zoveel slimmer dan de officier op zijn rug, dat hij tot generaal werd benoemd. Sindsdien erft elke lama de rang van zijn berijder, wat de resultaten van het Managuayaanse leger overigens behoorlijk heeft opgekrikt.

Op een hoek van het Sint-Gribusplein speelt een groepje scholieren Lamabord, een variant van Ganzenbord. Het gerol van hun dobbelsteen is bijna niet te horen, maar hun opgewonden kreten des te meer. ‘Nu ik, nu ik! (…) Vakje 54. “Je richt een politieke partij op. Ga naar de gevangenis.” Ah, coño!’
Noud Nijssen

Deze culturele reportage was eerder te lezen in de Volkskrant.